' தமையன்'

வந்ததிலும் வாழ்ந்ததிலும்

எனக்குமுன்  நீ இருக்க,

எனக்கேது கவலைகள்

என் அருமை சகோதரா?

தந்தையை உன்னில் காண

தாய்- பாசம் கண்கள் சொல்ல

என்ன தவம் செய்தேனோ

உன் அரவணைப்பின் அருமைக்கு ?

குற்றங்கள் செய்தபோது

தாய் என்னை அடித்திட,

தந்தை என்னை கண்டிக்க

என் மனம் நீயே அறிந்திடுவாய் .

தவறுகள்  நீ  செய்து  

தண்டனை  வாங்குகையில் ,  

உன்னை  நான்  கண்டு  

பாடங்கள்  படித்தேனே . 

குறும்புகள் செய்த போதும்

அரும்பென என்னை மன்னிக்க,அன்புள்ளமே

கண்ணோரம் நீர் வந்தது

 நினைவுகளை நினைத்திடவே .

இன்னொரு பிறவி இருப்பின்

உனக்கே நான் தங்கையாக;

மறித்தாலும்  பிறந்திடுவேன்

உனக்கே நான் சேயாக.

மறத்தல் ஆகுமோ ?

புவியிலே தாயை புகழ 

நல்லோர் நிறம்பி இருக்க ,

தந்தையை மறந்ததேனோ  

என் அன்புள்ள சகோதரனே ?

தந்தையின்றி இங்கு 

தாயில்லை புவியினிலே ,
தாங்கிய தோள்களின்றி

பூந்தோட்டம் வாழ்ந்திடுமோ ?

பாலூட்டி சோறூட்டி 

தாய் பறவை அரவணைக்க ,

பறந்தோடி கொணருமே

தாய்க்குமே வயிறார .

தாயோடு சேயையுமே 
காக்கும் அரண் இங்கிருக்க ,
நம் தந்தையை மறந்ததேனோ  

என் இனிய சகோதரனே ?

'தொட்டில்'

சின்னதோர் மின்மினி, தோட்டத்தில் விளையாட,

என்னை நான் மறந்தேன் சில நொடி.

கால் தட்டி விழுந்ததோ - என் செல்லம்,

நீ அழும்பொழுதும் , ரசிக்கவே தோன்றும்.

ஓடி வந்து அணைத்தது என்னை - என் பிம்பம்,

உலகத்தில் எவ்வளவு எவ்வளவோ இன்பம்?

எவன் சொன்னது 'உலகம் ஒரு மாயை'?

அவனோ மழலை இன்பம் தெரியாதொரு பேதை.

கடவுளை நித்தம் காண்கிறேன் , என் வீட்டில்

என் வாழ்கையை நிறைத்தது - என் தொட்டில்.

இறுதி ஊர்வலம்

வழிநெடுகே பூக்கள், 

மனம் ரசிக்கவில்லை;

என் உறவின் இறுதி ஊர்வலம் .

                                                     

காலமெல்லாம் காத்திருந்திருப்பேன், 

இன்று  என் காதலின்  இறுதி ஊர்வலம் ;

உன் மண நாள். 

வாயில் அரிசியும் பாலும் ஊற்றி, 

தம்பட்டமான இறுதி ஊர்வலம் ;

தூவிய பூக்களுக்கும் தான். 

நிகழ்வுகளின் நிறங்கள் வெவ்வேறு , 

அவற்றின் சாட்சிகளும் அப்படியே ; 

பூக்கள்! 

நீரின் கால்தடங்கள்

பேய்ந்து முடிந்தது ,ஜோ! வென மழை,

சந்தோஷத்தில் என் மனம் குதிகுதோ,

அட! தவளைகள்.

ஆளில்லா காட்டிலேயும் 

பாசத்தை பொழியும் தாய்:    

அழகான அருவி! 

கண்ணுக்குள் கண்ணாடி,

கருணை பெருக்கு,

கண்ணீர் !

'குட்டி வானவில்'

வானவில்லின் நிறங்கள் எவ்வளவு  அழகு !

மனிதன்  படைத்த  எந்த  பொருளும்  

வானவில்லைபோல்  வர்ணஜாலம்  செய்வதில்லை .

இப்படி  நினைத்துகொண்டே  இருக்கும்  பொழுது, 

என்  கைமேல்  ஒரு  குட்டி வானவில் : வண்ணதிபூச்சி,

வந்து  உட்கார்ந்தது  சிலாகிப்பாக .

அதை  தொட்டு  பார்த்தேன் ,என்ன  அதிசயம் !

அதன் நிறங்கள் என்னோடு   ஒட்டி  கொண்டது .

நானும்  அழகானேன் .