சுகமான என் காதலே !

நீயும்  ரோஜாவும்  ஒன்று ;

காய படுத்துவதில்   -

சுகமான வலிகள் !

ஒரு வார்த்தை சொல்வாயா,

பக்தன் மகிழ -

 ஊமை சாமியே !

பேச வார்த்தைகள் கிடைக்கவில்லை ,

உனக்கும் அப்படித்தானோ -

கண் ஜாடைகள் !

உன்னை பாராமல் நாட்கள் நகருவதில்லை

என் விழிகளும் அப்படியே  -

உன்னை பார்க்கையில்  !

கண் மூடி திறக்கும்வரை சொர்க்கம் பக்கம்

உனக்கும் கடவுளுக்கும் நன்றி -

கனவுகள் !

'மனையாள்!'

அவள் கண்கள் என்னை பார்த்ததும்

மண் பார்த்தது ஏனோ?

உன்னில் வெட்கமோ?

நாணமோ?

என் மனதின்  ஓசை கேட்டதா ?

பின் ஏன் இந்த மௌனம்?

என்னை அது கொல்லும் -

என் விரகமோ?

தாபமோ?

என் வாழ்க்கையில் நீ வந்தாய் ,

பூத்தது என் நந்தவனம் -

நீ யாரோ ?

என் தாயோ?

 தாரமோ?

கடவுளை நான் வணகியதில்லை

உன்னை பார்க்கும் வரை -

இப்பொழுது வேண்டினேன் .

நன்றி சொல்லவா?

ஆயுள் நீளவா?

உயிர் பேசும் நேரம் !

வந்தவனை கண்டவுடன் ,

கொண்டவன் இவன்தானோ 

என மனம் கேட்டதை ;

யார் கேட்டது?

வெட்கி நான் நாண

கண்களின் ஓரம் வந்த ஈரம்

அது சொன்னது :

எனக்குள் நான் பூத்ததை .

சுற்றமெல்லாம் சூழ ,

அச்சாரங்கள்  பேச ,

என் கண்களின் அந்த தேடலை 

என்னவென்று சொல்ல ?

வாழ்கை எனும் பயணம்

இனி ஒன்னோடு தானென்று 

இப்பெண்ணின் மன கூச்சலை 

யாரோ  கேட்டு  ரசித்தது -

 நீதானோ?

என் உயிரே !